fbpx

Хиперинсулинемија – силно предупредување за нужноста од промени во животниот стил

Веројатно досега сте се сретнале со поимот хиперинсулинемија. Се работи за состојба при која количествата на хормонот инсулин во крвта се повисоки од вредностите што се сметаат за нормални.

Иако ваквата состојба може да биде поврзана со дијабетес тип 2, не се работи за истата состојба.

Инсулин

Инсулинот е хормон кој го излачува панкреасот. Неговата главна улога е да го регулира количеството хранливи материи кои циркулираат во крвотокот.

Иако најчесто се поврзува со контролирањето на шеќерот во крвта, овој хормон има улога и во метаболизмот на мастите и протеините.

Кога имате оброк што содржи јаглехидрати, нивото на глукоза во крвта по одредено пократко време ќе порасне. Клетките на панкреасот имаат механизам според кој можат да го ,,почувствуваат” ова, по што излачуваат инсулин во крвотокот.

Инсулинот им сигнализира на клетките дека треба да го примаат шеќерот од крвта. Овој процес резлутира со намалени глукозни нивоа. Постојано високите нивоа на шеќер во крвта се особено штетни од повеќе аспекти, а екстремно високите можат да предизвикаат сериозни штети, па дури да бидат и живото-загрозувачки.

[Поврзано: Како до подобра контрола при дијабет?]

Кога клетките ќе престанат соодветно да одговараат на ,,стимулациите” од инсулинот, станува збор за инсулинска резистентност или отпорност. Во вакви услови, панкреасот почнува да лачи уште повеќе инсулин во намерата да го намали шеќерот во крвта.

[Поврзано: Инсулинска резистентност – Сè почест проблем!]

Всушност, главната причина за хиперинсулинемијата е токму инсулинската резистентност. Доста поретко како причинители се јавуваат одредени туморни промени на панкреасот.

Значајно е да се каже и дека хиперинсулинемијата е различна состојба од хипергликемијата – покачени глукозни нивоа во крвта.

[Поврзано: Како ПРЕДИЈАБЕТОТ да не премине во ДИЈАБЕТ?]

Хиперинсулинемија, дијабет и инсулинска резистентност

Хиперинсулинемијата сама по себе не значи и дијабет. Како и да е, инсулинската резистентност е силен ризик фактор за двете состојби и  најчесто е нешто што ги поврзува.

[Поврзано: Што секој од нас би требало да знае за ДИЈАБЕТЕС?]

За жал, поради симптомите што најчесто се навистина благи или речиси непостоечки, луѓето често живеат со години со инсулинска резистентност и хиперинсулинемија.

Симптомите би можеле да се препознаат вкучуваат:

Хиперинсулинемијата се смета за ран индикатор или показател на поголеми метаболитички дисфункции. Ако ваквата состојба трае подолг период без никакво третирање, можни се повеќе компликации, како: дијабет тип 2, срцеви заболувања, Алцхајмер, одредени типови кацнер итн.

[Поврзано: Метаболен синдром – секој би требало да знае за овој поим!]

Дијагностицирање

Секој што ги има горенаведените симптоми или спаѓа во одредена ризична категорија, треба соодветно да се провери.

Ризичните категории би биле луѓе со прекумерна телесна тежина, жени кои страдаат од проблеми со полицистични јајници, пациенти со покачен крвен притисок, нарушен липиден профил, висока урична (мочна) киселина итн. Што порано се открие, хиперинсулинемијата е полесна за третирање и ризиците за компликации се минимални.

[Поврзано: Начин на живот и полицистични јајници]

Дијагностицирањето оди преку крвни тестови. Всушност се мерат нивоата на инсулинот и глукозата во крвта. Исто така, хиперинсулинемијата може да се дијагностицира и преку рутинските крвни тестови за дијабет и слични состојби.

[Поврзано: HbA1c или тримесечен просек – извонредно важен тест кај дијабет!]

За нормални нивоа на инсулин се сметаат оние под 25 mIU/L при гладување. Ако имате постојано повисоки нивоа од споменатото, дури и при гладување, веројатно се работи за хиперинсулинемија.

Кои се добрите вести?

Како што и претходно споменавме, хиперинсулинемијата можеме да ја сфатиме како последен предупредувачки знак за итно потребни промени во животниот стил. Со практикување на здравите животни навики, во огромна мера може да се подобри сиутацијата со овој проблем, па дури и да се надмине (секако во зависност од коренот на проблемот). Впрочем, тоа е повеќепати покажано со нашите искуства.

На следниот линк, прочитајте ги искуствата на една пациентка: Хиперинсулинемија – Искуство со Д-р Митов!

Всушност, добрите вести би биле – Работите се во наши раце!

Во кратки црти, што е она што треба да го менуваме?

Идеалниот третман за хиперинсулинемијата ќе зависи од ,,потеклото” на самата состојба, дали е тоа прекумерна телесна тежина, инсулинска резистенција или нешто друго, како инсулинома или несидобластозис.

Како и да е, најчесто примарниот фокус на третманот се промените во начинот на живот, покрај некогаш и нужната фармаколошка терапија. Промените во животниот стил што треба да бидат направени се слични како и при дијабет тип 2.

  1. Редовна физичка активност

Низ истражувањата на оваа тематика се покажало дека физичката активност во голема мера ја подобрува состојбата со хиперинсулинемијата. Дополнително, јасно е дека вежбањето го забрзува процесот на губење вишок телесна тежина. Пред да почнете со практикување на одредена поинтензивна активност, задолжително консултирајте се со лекарот што ја следи вашата конкретна состојба.

[Поврзно: Важни принципи на слабеењето – Што треба, а што не треба да правите?]

Постојат неколку типови вежби што се особено корисни кога станува збор за подобрување на инсулинската сензитивност, односно искористувањето на овој хормон од клетките:

  1. Правилна исхрана

Заедно со редовната физичка активност, здравата исхрана е најважниот елемент во третирањето на хиперинсулинемијата. Главните совети би биле избегнување на храна со висок гликемиски индекс и особено храна со т.н. празни калории. Многу повеќе околу тоа што се празни калории, прочитајте во една од нашите претходни статии.

Целта на добрите програми за губење телесна тежина треба да биде поттикнувањето на трајни навики. Тоа не значи силна рестриктивност, напротив – познавање на што е тоа добра храна, а што лоша – некогаш може да се проба и од ,,лошата”, но тоа да биде исклучок, не правило.

[Поврзано: Што треба да знаете за поимот ГЛИКЕМИСКИ ИНДЕКС?]

Истражувањата даваа конзистентни податоци – Медитеранскиот начин на исхрана се покажува како најсоодветен и за оваа проблематика. Во кратки црти, тој се базира на: растителни протеини, мешунки, јаткасти плодови, риба, многу свежа храна – овошје и зеленчук, маслинки и ладно цедено маслиново масло, како и полнозрнести житарки.

[Поврзано: Кои се главните карактеристики на Медитеранската исхрана?]

Истото ова го покажуваат и нашите искуства – Хиперинсулинемијата може да биде сосема добро контролирана благодарение на промените во животниот стил, пред сè правилната исхрана и редовната активност.

Закажување консултација и повеќе информации за програмите за дијабет и предијабетична состојба на Д-р Митов, на следниот линк: Програма Дијабет и предијабетична состојба

 

Еректилна дисфункција – потенцијално предупредување за нарушено срцево здравје

Како што минува времето, може да се каже дека опаѓањето на либидото или сексуалната желба е нормална, природна работа. Сепак, доколку тоа нагло се појави порано од 60-тите години, не може да се смета за нешто сосема очекувано, односно веројатно е резултат на некој подлабок проблем. На пример, поради хроничен стрес, хормонски дисбаланс, депресија, прекумерна употреба на алкохол, одредени медикаменти итн.

[Поврзано: Намалено либидо – Можни причини и совети за решенија]

Еректилната дисфункција е многу чест проблем

Веројатно најчестиот проблем кај мажите во оваа смисла е т.н. еректилна дисфункција (ЕД). Станува збор за доста чест проблем (се јавува кај повеќе од 30% од мажите помеѓу 40 и 70 години), кој се дефинира како неможност за достигнување и одржување на ерекцијата на пенисот, што е неопходен предуслов за сексуалниот чин.

[Поврзано: Дали сексот се брои за физичка активност и колку е ризичен за срцето?]

ЕД не е нормална појава на ниту една возраст

Можеби кај повозрасните мажи е потребна поголема физичка и психичка сексуална стимулација за да се достигне ерекцијата, но еректилната дисфункција не може да се смета за нормална појава на било која возраст.

Достигнувањето на ерекција е доста комплексен процес кој вклучува активност на мозокот, хормоните, нервниот систем, мускулите и кардиоваскуларниот систем. Ако било кој од овие фактори ,,затаи”, за резултат ќе имаме еректилна дисфункција.

Значи, во кратки црти, за да се постигне ерекција, потребно е:

  • Нервите на пенисот соодветно да функционираат.
  • Циркулацијата на крвта до пенисот да биде соодветна.
  • Да постои сексуална стимулација од мозокот.

Еректилна дисфункција како предупредување за нарушено кардиоваскуларно здравје?

Причините за оваа состојба можат да бидат најразлични, а мажите најчесто како главен виновник го посочуваат психолошкиот момент, кој како што видовме е само еден од факторите. Истражувањата велат нешто друго – најчестата причина за еректилна дисфункција се некакви васкуларни или проблеми со крвните садови.

Овие проблеми го зголемуваат ризикот од срцеви заболувања, па слободно може да се каже дека еректилната дисфункција често е еден вид предупредување за нарушено здравје и тоа не само кардиоваскуларно. Во продолжение, многу повеќе токму на оваа тема.

Како ЕД е поврзана со срцевото здравје?

Од физичка или механичка перспектива, ерекцијата претставува ,,хидраулички процес”, односно процес при којшто дополнителна количина крв доаѓа до пенисот и се задржува таму подолг период, за потоа полека да се повлече. Ерекцијата нема да биде можна доколку нешто го попречи доаѓањето на оваа крв до пенисот.

Тоа ,,нешто”, најчесто е атеросклерозата – процес на стеснување и стврднување на крвните садови, кој почнува со нивно воспаление, со што подоцна е олеснето таложењето на холестеролот и калциумот, градбените единици на проблематичниот талог. Овој талог е најчестата причина за срцев и мозочен удар, здравствени проблеми што се  главните причинители за смртност во светски рамки, а особено кај нас во Македонија. Покрај овие пострашни последици, атеросклерозата може да води и кон различни други проблеми со кардиоваскуларното здравје.

Проблемите кои ќе ги предизвика овој процес се во зависност од тоа кои артериите ќе бидат блокирани, па така доколку бидат блокирани  артериите што го снабдуваат мозокот, се интензивираат процесите за развој на деменција, се зголемува ризикот од проблеми со меморијата или се јавува мозочен удар, ако се блокирани артериите на срцето – срцев удар итн. Ако пак има проблеми со артериите кои го снабдуваат пенисот со крв, тогаш за последица имаме еректилна дисфункција.

[Поврзано: Мозочен удар – како да го препознаете, што да преземете и зошто е важно брзо да реагирате?]

Експертите од областа велат дека ЕД може да биде резултат и на покачениот крвен притисок, како и на некаква дисфункција на внатрешната обвивка на крвните садови, позната како ендотелиум.

Проблемите со ендотелиумот го зголемуваат ризикот од атеросклероза и предизвикуваат неадекватно снабдување со крв до срцето, но и нарушена циркулација на крв до пенисот.

Еректилната дисфункција може да помогне навремено да се открие некакво срцево заболување!

Иако ЕД не е секогаш поврзана со здравјето на срцето, веќе споменавме дека според истражувањата и искуствата, главната причина за овој проблем се некакви васкуларни проблеми (над 70% од еректилните дисфункции).

Така, ЕД може да се перцепира и како значаен симптом што ќе му укаже на пациентот дека треба да направи соодветни предгледи и тестови, кои ќе ја покажат состојбата на неговото кардиоваскуларно здравје. Прегледите вклучуваат крвна слика за утврдување на липидниот статус, мерење на шеќерот, мерење на крвниот притисок итн.

[Поврзано: Како ПРАВИЛНО да си измерите крвен притисок во домашни услови?]

Ваквото одговорно постапување не само што ќе превенира од потенцијалниот развојот на некои опасни срцеви заболувања, туку може да помогне во решавањето на проблемот со ЕД. Како? Одредени лекови за срцето можат да придонесат за решавање проблемите и со ЕД.

Други здравствени проблеми кои можат да се ,,кријат” или ,,стојат” зад овој проблем

Покрај бројните психолошки причини кои можат да условат ЕД, да видиме кои се останатите физички причинители со кои може да е поврзана ЕД:

  • Дијабетес – хронично повишените нивоа на шеќер во крвта поседуваат потенцијал да ги оштетат крвните садови и нервите ,,одговорни” за еректилната функција. Едно истражување вели дека речиси половина од испитаниците со дијабет имале и ЕД.
  • Намален тестостерон – мажите со ниско ниво на овој хормон често имаат проблеми со ЕД, но и со некакви кардиоваскуларни проблеми. Повеќе на оваа тема, прочитајте тука: Симптоми на намален тестостерон и како да го подигнеме?
  • Гојазност – поголема веројатност од срцеви заболувања, но вишокот килограми претставува и индивидуален ризик-фактор за ЕД. Истражувањта покажуваат дека дури 80% од мажите со ЕД имаат проблеми и со тежината.
  • Алкохолизам – предизвикува проблеми со крвниот притисок, холестеролот итн.
  • Некакви физички повреди на пенисот
  • Канцер на простата – терапијата за ова заболување, може да води до ЕД.[Поврзано: ПРОСТАТА – што треба да знаете за ПСА тестот?]
  • Невролошки проблеми Алцхајмер, Паркинсон и слични заболувања.
  • Проблеми со бубрезите – бубрежните заболувања можат да предизвикаат хормонски промени, проблеми со циркулацијата и енергетското ниво. Овие промени силно влијаат на либидото. Дополнително, одредени терапии за бубрежни болести можат да придонесат за ЕД.[Поврзано: Лицата со дијабет треба посебно да внимаваат на своите бубрези! Зошто?]

Третман и превенција на ЕД

Постојат различни медикаменти кои можат да се користат за решавање на овој проблем (најчесто вијаграта), но тие се само привремени и можат да имаат доста несакани ефекти, посебно ако веќе имате некаква редовна терапија за друго заболување. Затоа, пред да користите вакви лекарстава, задолжително консултирајте се со лекар.

За превенција и трајно решавање на овој проблем најзначајни се промените во животниот стил. Впрочем тоа може лесно да се заклучи кога ќе се види што најчесто е коренот или причината која води кон еректилната дисфункција.

Што можете да направите за да превенирате ЕД или за суштински да си помогнете при овој проблем? Најзначајно е да ги усвоите здравите навики за живеење, кои значајно ќе придонесат и во превенирањето на сите хронични заболувања, помеѓу кои и оние директно поврзани со еректилната дисфункција.

Oсновните совети:

  • Одржувајте нормална телесна тежинавишокот килограми е ризик-фактор за срцеви, но и повеќе други хронични заболувања.
  • Бидете редовно физички активни
  • Имајте здрава, разновидна исхрана

[Поврзано: Физичка активност и срцеви заболувања]

АШВАГАНДА – Веројатно НАЈСИЛНИОТ природен АФРОДИЗИЈАК!

Нарачајте АШВАГАНДА

Дали повеќе ПОТЕЊЕ значи и трошење повеќе КАЛОРИИ?

Потењето е природна реакција на телото при повишена температура и влажност во животната средина или резултат на поинтензивна физичка активност. Целта на потењето е едноставна – разладување на организмот или достигнување на температура која е оптимална за телото.

Потењето е многу важно, но самото по себе не значи губење на плус калории

Доста често сме слушнале дека потењето ги троши калориите, но тоа е само мит. Како што веќе споменавме, целта на потењето е регулација на температурата на телото. Ако поинтензивните физички вежби ви предизвикуваат потење, тогаш најверојатно согорувате значително количество калории, повеќето од маснотии. Значи, потењето може да биде само индикатор за ,,топење на маснотиите”.

Форсирањето да се потите повеќе вежбајќи во екстремно жешки услови, какви што имаме сега или облекувањето на подебела облека, нема да ви помогнат во целта да согорувате плус калории.

Што е потењето?

Развивањето на оваа уникатната биолошка способност, односно намалената влакнатост и ,,предавањето” на топлината преку поголема површина на телото, бил еден од клучните моменти во еволуцијата на човекот. Иако човекот за разлика од многуте предатори ја нема експлозивната брзина, потењето му овозможило да може да го ,,надтрча” и најбрзиот тигар во однос на дистанцата. Можноста за поминување на огромни дистанци, освен намалениот ризик од опасните животни, довела и до полесно наоѓање на храна.

Во намерата да ја намали телесната температура, мозокот ги активира потните жлезди кои се наоѓаа во кожата. Преку потењето се губи водата заедно со солите, но и помали количества од доста други компоненти, меѓу кои некои и токсични. Телото содржи помеѓу 2 и 4 милиони потни жлезди кои се задолжени за негово ладење. Некои поединци повеќе се потат од другите дури и при исти услови. Главно, потењето е условено од температурата и влажноста на средината, но фактори се и генетиката, полот, возраста и нивото на физичка подготвеност.

Испарувањето на влагата од површината на кожата предизвикува ладење на телото. Повеќе се потиме при потопли и повлажни услови, но тоа не значи дека тогаш согоруваме калории плус, туку тоа значи дека телото се обидува да се олади.

Гојазните луѓе или оние со зголемена телесна тежина се потат повеќе, бидејќи имаат поголема површина на тело која треба да се олади. Поединците кои се ,,фит” исто така имаат тенденција повеќе да се потат, но тоа е поради тоа што нивниот ,,систем за ладење” е особено ефикасен, давајќи им способност за понапорни и подолги активности.

Кога ги топите маснотиите?

Складираните маснотии се ,,складирани” заради тоа што во дадениот момент телото немало потреба од толку енергија колку што била внесена (главно) преку неправилен начин на исхрана. Ова значи дека телото ја чува оваа складирана енергија за моментите кога ќе има потреба од дополнителна енергија или при гладување.

Резервното масно ткиво технички не се ,,согорува” или ,,топи” на самата локација, туку се ослободува и оди до клетките на кои им е потребна енергија. При тоа, маснотиите се разградуваат до масни киселини и глицерол кои потоа се метаболизираат. Значи, додавање на топлина на масното ткиво нема да го ,,согори”.

Со зголемувањето на потребите за енергија, се намалува складираниот вишок енергија во масно ткиво – тоа е единствениот начин за слабеење. Значи, состојбата која го предизвикува телото да употребува енергија од маснотиите функциоnира сосема независно од причината која предизвикува потење. Секако, зголемувањето на потребите од енергија = некаков тип на физичка активност.

Така, вежбањето во жешки и многу влажни услови нема да ве води кон повеќе согорени маснотии. Дополнителното потење ќе дојде од обидите на телото да се олади. Облекувањето на подебели алишта ќе доведе до повеќе потењето и губење на водата од организмот, а не на маснотиите.

Како што споменавме неколку пати, потењето е само индикатор за согорувањето на калориите, односно поинтензивните физички вежби побрзо ја креваат температурата на телото, кое ,,одговара” со поинтензивно потење. Ваквите поинтензивни физички вежби топат повеќе маснотии.

Трошите доволно калории и при физичките активности кои ,,не ве потат”

Трачањето на долги дистанци во зима не предизвикува интензивно потење, а согорува огромен број на калории. Истото важи и за другите поинтензивни активности во поладна средина. Седењето на топла плажа пак, не предизвикува трошење повеќе калории.

И помалку интензивните активности како пешачење, јога, пилатес, истегнување и други, можеби не предизвикуваат потење, но трошат калории, ја подобруваат мускулатурата, флексибилноста, но и менталното здравје. Повеќе за пешачењето прочитајте тука.

Краток заклучок

Постојат повеќе фактори заради кои луѓето во летниот период не ја зголемуваат телесната тежина, па дури најчесто многумина и губат килограми во овој период од годината. Сепак, почестото потење во летниот период не е една од причините. Главните причини се зголемените прилики за физичка активност, помали потреби од енергија – значи храна поради топлото време, поголемата достапност на свежа и здрава храна итн.

По интензивната активност која ви предизвикала обемно потење, помалата тежина која ја покажува вага е поради загубата на течностите од телото, а не од загубеното масно ткиво. Сепак, тоа не значи дека не сте на вистинскиот пат, напротив, губите калории и треба да продолжите во таа насока, но не треба да очекувате на губите по половина килограм на ден или два, бидејќи тоа ќе ве разочара. За да дојдете до намалување на телесната тежина не се неопходни интензивни вежби, туку редовна физичка активност и правилна исхрана.

Важно е загубените течности, да ги надополните со вода и електролити и да не правите поинтнезивни вежби без претходно да сте добро хидрирани. Експертите препорачуваат нешто над половина литар вода два до три часа пред поинтензивната активност; една чаша непосредно пред активноста; една чаша по секои поминати 20 минути од активноста и чаша вода 30 минути по активноста.

Ја побелува ли СТРЕСОТ вашата коса?

За многумина ,,побелената” коса е симбол за мудрост, искуство и зрелост, додека од други е доживувана како негативен знак, односно ,,предвремено стареење”. Без разлика дали оваа појава ја гледате како природен тек на животот или естетски проблем, белите влакна можат да бидат индикатор и за вашата здравствена состојба.

Како доаѓа до побелување на косата?

Фоликулите на косата содржат пигмент наречен меланин, кој ѝ го дава природното обојување на косата. Пигментните клетки, наречени меланoцити се одговорни за ,,вбризгувањето” на меланинoт во фоликулите на косата. Со процесот на стареење, телото почнува да го намалува создавањето меланоцити, па така косата почнува да го губи своето природно обојување.

Кога ќе дојде до побелување на влакното, (сè уште) не постои медицинска процедура или можност за реверзибилност на процесот, односно враќање на претходната боја на косата. Сепак, експертите се близу до откривање на улогата на генетиката во тоа кога доаѓа до побелување на косата. Продлабочувањата на овие знаења во иднина може да води кон решенија за враќање на природната боја на косата.

Можни причини за белите влакна

Една работа која со сигурност ни е позната е дека годините и генетиката не се единствените фактори за намалувањето на меланоцитите. Хормоните исто така играат одредена улога во тоа колку рано ќе дојде до побелување на косата, но исто така фактори претставуваат и одредени медицински состојби и надворешни фактори, како:

Кожни заболувања, како витилиго – предизвикува изумирање на меланоцитите или нивна нарушена функција
Недостаток од витамин Б12 – медицинските експерти сè уште не се целосно сигурни зошто белите влакна се симптом на дефицит на витамините од Б групата, особено витаминот Б12, но познато е дека тие се многу значајни за целокупното здравје на косата. За повеќе информации околу овој значаен витамин, кликнете тука.
Коронарна артериска болест – едно истражување покажува дека младите лица со коронарна артериска болест, имаат дури 50% поголем ризик од предвремено побелување на косата, но исто толку поголем ризик и од губење на косата, во споредба со здравите младите лица кои ја немаат оваа дијагноза.
Хипертироидизамнекои експерти веруваат дека зголемената активност на тироидната жлезда може да предизвика предвремено побелување на косата, иако механизмот е сè уште нејасен.
Изложеност на хемикалии и различни загадувачи – Една студија од 2013 година наоѓа врска помеѓу пушењето и предвременото побелување на косата (пред 30-тата година од животот). Друго истражување пак, вели дека малите количества водороден пероксид присутни во фоликулите на косата, со текот на времето може да се наталожи, предизвикувајќи појава на бели влакна.

Генетиката зад побелувањето на косата

Видовме дека низа фактори можат да ја побелат косата, а истражувачите велат дека решенија се можни преку изучувањето на генетиката поврзана со овие процеси.

Во една студија од 2017 година, истражувачите од медицинскиот центар на Универзитетот од Тексас ги идентификувале клетките кои се одговорни за побелувањето и паѓањето на косата. Употребувајќи лабораториски глувчиња, тие откриле протеин наречен KROX20, кој е многу значаен за кожните клетки што му ја даваат основата на влакното. Овие клетки понатаму продуцираат специфичен протеин наречен SCF протеин, кој е пак клучен за обојувањето на косата.

Кога истражувачите го ,,избришале” генот на глувчињата кој го кодира продуцирањето на SCF протеинот, нивните влакна почнале да побелуваат, а кога истото го направиле со генот кој го кодира KROX20 протеинот, глувчињата почнале да ги губат влакната.

Според ова, тие заклучуваат дека KROX20 и SCF, двата протеини присутни во кожните клетки кои се основа на влакната, имаат интеракции со меланоцитните клетки и помагаат во растењето на соодветн пигментираните влакна.

Со продлабочувањата на ваквите познавања, експертите се надеваат дека во иднина ќе овозможат спречување на побелувањето на косата, но и соодветни третмани за оние луѓе кои имаат проблем со опаѓањето на косата.

Митови и вистинити тврдења околу белите влакна

1. Отстранувањето на едно бело влакно, ќе поттикне појава на многу други здрави влакна – всушност спротивното е вистина. Со отстранувањето од корен на ваквите влакна, дополнително се оштетува фоликулата на влакното, па со текот на времето, на тоа место веќе нема воопшто да расте влакно.

2. Белата коса е понежна од пигментираната – ова е вистинито тврдење. Како што старееме, скалпот продуцира сè помалку масти, предизвикувајќи посува, покршлива и погруба коса. Затоа е добро да се користат средства за нега и хидратација на косата.

3. Стресот може да ја побели косата – генерално неточно тврдење, но делумно и вистинито. Стресот не предизвикува побелување на косата, но според одредени истражувања тој може да води кон побрзо ,,менување” на влакната, а колку е почесто менувањето, толку повеќе пигмент е потребен за да ги обои новите влакна. Кога пигментот ќе почне забрзано да се троши, почнуваат да се појавуваат бели влакна.

,,Справување со белите влакна

Додека науката изнајде ефективни решенија за враќањето на старата боја на белата коса, еве три начини како самите да си помогнете:

Користете фарби за коса – можете да се исфарбате самите, но да користите и совети од професионалци за тоа која нијанса најдобро ви прилега на тенот.

Прифатете ја белата коса – тоа е природното обојување на вашата коса. Дополнително, во последно време белите влакна се ,,во тренд”.

Секогаш грижете се за вашата коса – можеби не ви се допаѓа белата боја, но ќе се согласите дека тоа е секако подобра опција од немањето воопшто коса. Затоа имајте редовни кожни прегледи, хранете се здраво и користете соодветни препарати препорачани од вашиот дерматолог.

[Поврзано: ОСУМ намирници за ЗДРАВА КОСА!]

Зошто се препорачуваат ПОЛНОЗРНЕСТИТЕ ЖИТАРКИ кај лицата со ПРЕДИЈАБЕТ?

Полнозрнестите житарки се намирница која е застапена во сите здравствени препораки, а тоа е со добра причина. Тие се извор на голем број корисни микро и макронутриенти, а допринесуваат и кон здраво одржување на телесната тежина, регулирање на нивото на холестерол, крвниот притисок, а голем број истражувања покажуваат дека тие се особено корисни и за лицата со дијабет. Но, дали може полнозрнестите житарки да имаат еден вид на „превентивна“ улога? Дали може нивниот внес да го спречи преминот на предијабетот во дијабет тип 2? – Науката вели да, а токму на оваа тема ќе зборуваме малку повеќе во продолжение.

Зошто се препорачуваат полнозрнестите житарки?

Полнозрнестите житарки и брашната кои се добиваат од нив се застапени во сите здравствени препораки. Тие треба да бидат темел на нашата исхрана, да се консумираат редовно и трајно да ги заменат рафинираните брашна и производите кои се добиваат од нив. Под зборот полнозрнести подразбираме дека житарката ги содржи сите нејзини составни делови и воопшто не подлежи на деструктивниот процес на рафинација. На овој начин целосно се задржува нејзината нутритивност и се добива продукт (брашно) кој е особено корисен и здрав. Освен како брашна, полнозрнестите житарки може необработени да се користат и во нашата секојдневна исхрана. Овесот, просото, хељдата, пченицата, ‘ржот – може редовно да се користат за подготовка на разни рецепти, а покрај тоа тие се одлична идеја за подготовка на брз и нутритивен појадок.

Токму составот на полнозрнестите житарки (првенствено нивната богата содржина со растителни влакна) ги прави особено погодни и корисни за лицата со дијабет.

Во што се разликуваат од рафинираните (преработени) брашна и житарки?

Со индустријализацијата на млиновите, значајно се менува и начинот на кој се обработуваат житарките. Така, при процесирањето на житарките се отстрануваат лушпата и никулецот на зрната и останува само ендоспермот, односно мекиот и најлесно дигестивниот дел од зрното, сиромашен со микронутриенти. Ваквото отстранување почнало да се прави главно заради масната содржина во никулецот, што може значително да го намали рокот на траење на продуктите добиени од интегрално брашно. Во контраст, ендоспермот, како што веќе споменавме, е најмногу богат со скроб и речиси и не содржи никакви микронутриенти.

Според тоа, јасно е дека рафинираното брашно ќе биде екстремно помалку нутритивно, но исто така ќе даде и продукти со повисок гликемиски индекс, односно лесно дигестибилни продукти. При процесирањето на зрната се губат над 50% од Б витамините, над 90% од Е витаминот и речиси целата содржина на растителни влакна.

Иако белиот леб е можно дополнително да се збогати со одредени нутриенти, сепак нивната апсорпција најверојатно нема да биде иста како кај интегралните, а дополнително, различните антиоксидативни компоненти и останатите фитохемикалии тешко можат вештачки да се заменат или додадат.

Секогаш одберете полнозрнаста храна: овес, бунгур, киноа, просо, ‘рж, јачмен, пченка, но и ориз и производи кои се добиени од цели зрна (но, внимавајте се додавани и други компенти, како шеќери или маснотии).

Полнозрнестите житарки и предијабетот – може ли да помогнат?

Како и што споменавме, житарките се добро познати на науката како едни од најдобрите намирници кои треба почесто да се користат. Голем број студии го проучувале нивниот ефект кај лицата со предијабет и резултатите покажуваат дека тие се особено корисни за оваа група на луѓе. Една студија вклучила над 55.000 испитаници, на возраст од 50-65 години. Од вкупниот број испитаници, околу 7.000 веќе имале дијагностициран дијабет. Здравјето на испитаниците било следено во просек од околу 15 години. Нивните навики за јадење биле евалуирани преку прашалници, особено во поглед на внесот на житарките. 

Резултатите покажале дека редовниот внес на полнозрнести житарки го намалува ризикот за тип 2 дијабет за 11% кај мажите и за 7% кај жените. Кај мажите, внесот на житарки (полнозрнеста пченица, ‘рж и овес) значително се поврзува со намален ризик за тип 2 дијабет, а кај жените ваквиот ефект бил постигнат преку внес само на овес и полнозрнеста пченица. Воглавно, од сите полнозрнести житарки и продукти – ‘ржаниот леб, лебот добиен од полнознрести житарки и овесот, се поврзуваат со најдобри резултати за намалување на ризикот од дијабет тип 2.

Научниците од студијата објаснуваат дека високата содржина на растителни влакна и комплексни јаглехидрати, кои се присутни кај речиси сите полнозрнести житарки, се главната причина за позитивното дејство во поглед превенцијата на дијабетот тип 2. Особено растителните влакна се смета дека делуваат позитивно во поглед на инсулинската сензитивност, стабилизирањето на нивото на шеќер во крвта – на тој начин спречувајќи ги непосакуваните „пикови“, односно нагли покачувања на шеќерот по оброците. Научниците исто така напоменуваат дека подеднакво важно со внесот на полнозрнести житарки е и лимитирањето на внесот на преработените житарки, брашна и нивните преработки, како и на секој вид на храна која е извор на прости шеќери. Тука ги вклучуваме: белиот леб, белите пецива, лиснатите пецива, тестенините добиени од бело брашно, како и слатките, сладоледот, газираните пијалоци, кондиторските производи и сл.

Што е поздраво: БРОКУЛА или КЕЉ?

Секој вид на т.н. круциферозен зеленчук (карфиол, брокула, кељ, зелка, ротквица итн.) е нутритивно сконцентрирана храна со навистина импресивен хранлив профил.

[Поврзано: Карфиол – толку малку калории, а толку многу хранливост!
7 докази дека страшно ја потценуваме зелката!
Неверојатните својства на брокулата]

Кога ги споредуваме кељот и брокулата од нутритивна гледна точка и двата зеленчуци се победници – претставуваат одличен извор на витамини, минерали, антиоксиданти и растителни влакна, клучни елементи на здравата исхрана.

Круциферозните зеленчуци се богат извор на сулфурни компоненти наречени глукозинолати. Кога овие глукозинолати се дигестираат, се разградуваат на најразлични супстанции со потенцијален антиканцероген ефект. Иако се потребни повеќе студии на ова тема, според податоците на досегашните истражувања, редовното консумирање круциферозни зеленчуци, може значително да го намали ризикот од некои видови канцер.

Сепак, ако морате да избирате помеѓу овие два фасцинантни зеленчуци, повеќе фактори можат да играат улога во однос на тоа кој би бил најдобар за вас – прифатливост на вкус, текстура и начини за добро приготвување.

Споредба помеѓу хранливите вредности на кељот и брокулата

Во 100g брокула има: 34 калории; 7g јаглехидрати (2,6g растителни влакна) и 3g протеини.
Во 100g кељ има: 40 калории; 4g јаглехидрати (2g растителни влакна) и 4g протеини.

Во однос на микронутриентите, овие два зеленчуци се навистина исклучителен извор на огромен број микронутриенти и фитохемикалии, но како најприсутни заеднички ќе ги издвоиме витамините А, Ц и К, како и железото.

Брокулите се одличен извор и на: витамини од Б групата, витамин Ц и калиум.
Кељот е одличен извор и на: антиоксидативните каротеноиди лутеин и зеаксантин, калциум и бакар.

Вреди да се спомене дека и брокулата и кељот имаат сосема солиден протеински состав и висока концентрација на растителни влакна, а речиси воопшто не содржат маснотии.

Извонредни антиоксидативни извори

Во антиоксидативниот состав се крие најголемиот дел од бенефити кои можат да ни ги понудат кељот и брокулата.

Антиоксидантите се молекули кои ја инхибираат или ја неутрализираат штетата која ја прават слободните радикали врз клетките и ткивата. Ваквото дејство, води кон намалување на хроничните воспалителни процеси и преку тоа до заштита на целокупното здравје на човекот.

Брокулите се богати со глукорафанин, супстанца која во текот на дигестијата се претвора во моќен антиоксидант, наречен сулфрафан. Повеќе студии укажуваат дека токму оваа компонента може да понуди широк спектар на корисни дејства по здравјето на човекот. Меѓу нив најважни се: намалување на нивото на шеќер и холестеролот во крвта, оксидативниот стрес и намалувањето на ризикот од развој на различни хронични заболувања.

Кељот пак, содржи потентни антиоксидативни компоненти, како кампферолот и кверцетин.

Исто така, брокулите и кељот содржат и одлични количества од моќните антиоксиданти зеаксантин и лутеин, кои можат да превенираат оксидативен стрес и клеточно оштетување во структурата на очите.

Вкус, текстура и начин на приготвување

Свежиот кељ е лиснаст, има нешто погорчлив вкус во споредба со брокулите и потешко се јаде ако не е соодветно комбиниран – во салати, супи, сосови, со житарки, јајца итн. Најдобро оди во комбинација со лимон, маслиново масло и лук, а добро опстанува во фрижидер и до неколку денови.

Брокулите можат да ни понудат специфична крцкава текстура, за која е потребно подолготрајно џвакање. Ова може да ни помогне да јадеме поспоро и ,,поприсутно”. Брокулата може да се јаде и како свежа, но најдобро е да ја подготвите на пареа, бидејќи на тој начин ќе задржи најголем дел од своите вредни нутриенти.
Печењето, односно карамелизирањето на брокули со ладно цедено маслиново масло, морска со и бибер е одличен начин вкусот на брокулата да ви стане ,,поблизок” или поприфатлив.

Краток заклучок

Јадењето на круциферозните плодови е од огромно значење, без разлика кој зеленчук конкретно ќе го избереме. Во однос на хранливоста, кељот и брокулата се доста слични, па изборот треба да го направите врз основа на тоа кој вкус и која текстура ви се поприфатливи.

Накратко, најзначаните корисни ефекти од јадењето круциферозни зеленчуци, како брокулата и кељот се:

Превенција од различни видови канцер
Намалени процеси на хронична инфламација
Помош при регулирање на крвниот шеќер
Контролирање на телесната тежина
Подобро кардиоваскуларно здравје
Балансирање на хормоните

Рецепти за летни „МИКС“ салати – свежи, здрави и исклучително ВКУСНИ!

Календарски, летото започнува денес, но температурите кај нас веќе одамна го најавија неговото пристигнување. Ваквото затоплување се одразува и врз намирниците кои се достапни на пазарите, па така забележуваме се повеќе од типичните летни зеленчуци – домат, пиперка, краставица, тиквичка, модар патлиџан, боранија и сл. Летото е можеби најубавиот и најлесен период за подготвување на свежи салати од овие намирници. Добро знаеме дека салатите се исклучително здрави, нискокалорични и дека тие треба да се составен дел од оброците. Поради тоа, денес ќе издвоиме два интересни рецепти за летни салати, а секако настојуваме тие да содржат што е можно повеќе типови зеленчуци, во повеќе различни бои.

Зошто треба да се фокусираме на зголемена употреба на растителните намирници?

Речиси нема здравствена препорака за здрава исхрана која не ги вклучува зеленчуците и овошјата, како и житарките и мешунките. Тие претставуваат одличен извор на бројни макро и микронутриенти, се релативно ниско калорични, содржат одлично количество на растителни влакна и се богати со разни антиоксиданти и други фитохемикалии. Бидејќи постојат огромен број на опции за внесување на овошје и зеленчук, нивното често мешање и испробување нови комбинации доведува до внес на повеќе различни корисни нутриенти одеднаш. Ова особено важни за салатите, смутињата и шејковите, детските кашички и сл. Разновидното внесување на овошје и зеленчук, житарки, јатки, мешунки –  може да го снабди телото со сите потребни витамини и минерали, а може да допринесе и за значително задоволување на потребите за растителни влакна, јаглехидрати, понекогаш и протеини и сл.

Покрај овошјето и зеленчукот, треба да се даде подеднакво внимание и значење и на останатите растителни намирници (мешунки, јатки, полнозрнести житарки, семиња) кои треба да се исто така, што почесто застапени во нашата исхрана. Јатките и семињата се особено добар извор на здрави маснотии, додека мешунките и житарките се богати со комплексни јаглехидрати, протеини и растителни влакна.

Салатите се одличен начин за внес на сите типови на растителни намирници одеднаш. Постои некое застарено мислење дека салатите се подготвуваат исклучиво од зеленчуци – напротив, постојат илјадници вкусни рецепти за летни, свежи салати кои вклучуваат и јаткасти плодови, семки, суво овошје, житарки, мешунки и сл. Ваквите „микс“ салати, од нутритивна гледна точка се навистина одлични. Тие може без никаков проблем да бидат замена за ручек или вечера, а поради присуството на растителни влакна и протеини (од житарките или јатките), тие ќе не заситат и ќе ни ја дадат потребната енергија за секојдневното функционирање.

Летна салата со модар патлиџан, тиквичка и булгур

За подготовка на оваа салата ќе ви бидат потребни околу 40 минути, а истата е доволна за 2 лица.

Потребни намирници:

  • Околу 150g булгур
  • 1 чаша вода за подготовка на булгурот
  • 1 тиквичка, средно голема
  • 1 модар патлиџан, средно голем
  • 1 свеж домат
  • 100g фета сирење или урда
  • Неколку маслинки
  • 2 лажички маслиново масло
  • Сол, бибер

За преливот:

  • 3 лажички маслиново масло
  • Малку балсамико оцет
  • 1 мала лажица сенф

Подготовка:

  1. Вклучете ја рерната и оставете ја да се загрее на 180 степени.
  2. Тивкичката и модриот патлиџан исечете ги на коцкички, премачкајте ги со малку маслиново масло и ставете ги да се печат во тавче обложено со хартија за печење. Печете ги околу 30 минути.
  3. Во меѓувреме, ставете го булгурот во мало тенџере со вода и доведете го до вриење. Гответе го околу 20-ина минути.
  4. Фета сирењето издробете го, маслинките пресечете ги на половинки и доматот исецкајте го.
  5. Подгответе го преливот.
  6. Откако ќе се оладат, тиквичката и модриот патлиџан, заедно со доматот, преливот и оладениот булгурот ставете ги во длабок сад за салата. Врз нив издробете го фета сирењето, маслинките и послужете.

Ваквата салата може да се чува и во фрижидер 1-2 дена.

Свежа, летна – наут салата

За подготовка на оваа салата ќе ви бидат потребни околу 25 минути, а истата е доволна за 4-6 лица.

Потребни намирници:

  • Една помала главица кромид, ситно исецкан
  • 2 конзерви или тегли, претходно подготвен наут (можете и сами да го подготвите – сварите)
  • Малку свеж магдонос
  • 2 свежи пиперки, исецкани на кругчиња
  • 1-2 свежи домати
  • 1 голема краставица, исецкана на кругчиња
  • Околу 150g урда

За преливот:

  • 2-3 лажици маслиново масло
  • Малку балсамико оцет
  • 2 чешниња лук, издробен
  • Суво оригано, сол и бибер

Подготовка:

  1. Во длабок сад за салата, ставете ги: наутот, пиперката, краставицата, доматот, кромдиот.
  2. Во помал длабок сад, измешајте ги состојките за преливот, а потоа додајте го кон зеленчуците.
  3. Фино промешајте, а на врвот додадете го магдоносот и фета сирењето.
  4. Ваквата салата може да ја употребите и како полнење за подготовка на вкусни тортиљи. Кон неа може да додадете и подготвено пилешко или мисиркино месо.

Често ги внесуваме без да знаеме – Кои се НАЈЛОШИТЕ МАСНОТИИ за нашето здравје?

Широката јавност е сè повеќе заинтересирана за здравиот начин на исхрана. Една од првите работи што ја сознаваме кога ќе се заинтересираме на оваа тема е разликувањето на т.н. здрави, од лошите маснотии по нашето здравје.

Познато е дека заситените маснотии кои најчесто се присутни во животинската храна, создаваат лоши последици по нашето здравје. Спротивно, за добри маснотии се сметаат оние кои се главно изградени од моно или полинезаситени масни киселини. Тие пак, се присутни кај растителната храна.

Постојат и најлоши маснотии!

Но, пошироката јавност е малку запознаена со маснотиите кои се најлоши. Трансмастите.
Трансмастите можат да се наречат и вештачки маснотии (постојат и природни, но тие се застапени во мал процент кај некоја животинската храна). Тие се добиени со хидрогенирање на незаситените маснотии на високи температури и во присуство на катализатор.

Ваквата постапка во прехранбената индустрија се прави заради тоа што вештачки добиената заситена маст има погодни функционални својства. Функционални, кога се работи за текстурата на храната, рокот на траење и некои други својства, кои се важни за прехранбената индустрија.

Заради овие причини, трансмастите се застапени широко во поголемиот дел од процесираните производи. Но, дали ваквата маснотија е погодна и за правилно функционирање на нашиот организам кога е внесена? Какво влијание има таа врз него? Кои се препорачаните количини на внес?

Оние што веќе се сретнале со поимот трансмасти, веројатно знаат дека ваквата маснотија делува неповолно на нашиот организам. Но, дали знаеме на кој начин се остварува тоа неповолно влијание?

Во текстов ќе се обидеме накратко да ги објасниме начините на кои се остваруваат негативните влијанија на овие т.н. најлоши маснотии.

1) Трансмастите влијаат лошо на здравјето на срцето

Во серија од клинички студии, луѓето кои консумирале вакви маснотии наместо другите, имале значителен пораст на ,,лошиот” LDL холестерол, без притоа да има и соодветен пораст на добриот HDL холестерол. При консумирањето на останатите маснотии растат двата типа на холестерол, заедно.

Јасно е дека повишените нивоа на холестерол и триглицериди во крвта значително го зголемуваат ризикот од срцеви заболувања.

Исто така, бројни студии укажуваат на значително зголемен ризик од срцеви заболувања кај пациенти кои ги имале заменето секојдневните маснотии главно со трансмастите.

2) Дали трансмастите имаат ефект на инсулинската сензитивност и дијабетот?

Многу студии, меѓу кои и клинички (работени на пациенти) и истражувања работени на животни, укажуваат на негативно влијание на трансмастите на инсулинската сензитивност.

Една студија работена на 80 илјади жени дава податоци дека оние испитанички кои консумирале масти генерално од транс-потекло, имале зголемен ризик од дијабет за 40%, во однос на контролната група.

Сепак, потребни се повеќе студии на оваа тематика заради тоа што постојат и повеќе истражувања кои барале и не нашле релација помеѓу консумирањето на транс мастите и појавата на дијабет.

3) Поврзаноста на трансмастите и хроничните воспалителни процеси

Хроничните воспалителни процеси во организмот се сметаат за примарна причина за многу хронични заболувања. За хронични заболувања се сметаат: срцеви заболувања, метаболитички синдром, дијабетес, артритис, канцер итн. Ова се воедно и главните болести на модерното време.

Повеќето студии на оваа тема даваат слични податоци. Консумирањето на трансмастите наместо другите маснотии во исхраната, води кон зголемување на т.н. инфламаторни маркери. Слични резултати се најдени и за заситените масностии кои се присутни кај животинските производи (на пример кај путерот). Ова е особено случај кај луѓето со покачена телесна тежина.

4) Поврзаноста на трансмастите со здравјето на крвните садови и развојот на канцер

Се смета дека трансмастите ја оштетуваат внатрешноста на крвните садови, односно нивниот ендотелиум.

Во една студија која имала за испитаници луѓе кои ги замениле заситените маснотии во исхраната со трансмастите, се добиени загрижувачки податоци. Имено, кај испитаниците е утврден пад на добриот HDL холестерол за 21%, додека дилатацијата на артериите, односно нивната способност за ширење, била намалена за 30%.

Не постојат многу студии кои се занимаваат со поврзаноста на трансмастите и развојот на канцер. И покрај тоа, фактот што тие го зголемуваат ризикот од хронична инфламација на организмот, може на долг рок да води кон зголемен ризик од канцер.

Една од студиите која се занимава со поврзаноста на трансмаснотиите и развојот на канцер утврдила дека зголемениот внес на трансмастите, пред менопауза, води до зголемен ризик од канцер на дојка, по менопауза.

Се наметнува прашањето: како да ги избегнеме трансмастите?

По сите податоци кои погоре ги наведовме, освен што се јасни многуте негативни ефекти, јасно е и дека трансмастите немаат никако позитивен ефект на организмот. Затоа, нивната консумација треба да ја сведеме на 0.

Тоа можеме да го постигнеме со проверувањето на наведениот состав на процесираната храна.

Сепак, најдобро би било да ја избегнуваме во целост, ваквата процесирана храна. Зошто? Покрај трансмастите, процесираната храна е богата со калориска вредност, односно заситени маснотии, шеќери, сол, а речиси воопшто да нема микронутриенти (витамини, минерали) и растителни влакна.

Со други зборови, има сè што не ни е потребно, а потребното отсуствува.

Оптимално би било, наместо процесираната храна да се свртиме повеќе кон свежата и целозрнeста храна.

Транс масти најмногу има во: тврди маргарини, пржени храни (особено во помфрит, мекици и крофни), чипс, пуканки од микробранова, замрзнати теста и некои видови крекери.

10 главни ОПАСНОСТИ од КЕТО диетата!

Диетите се најголемите здравствени катастрофи на новиот век. Ова важи за секоја една диета, не постои ,,здрава диета”. Зошто?

  • Диетите подразбираат ЗАВРШУВАЊЕ, или одреден рок.
  • Даваат привремени резултати што залажуваат.
  • Создаваат циклуси, односно јојо ефект.

За причините поради коишто го заклучуваме ова, многу подетално прочитајте тука.

Во продолжение, ќе се осврнеме повеќе на главните опасности од практикувањето на диетата која е една од попопуларните во последно време – кето диетата.

[Поврзано: Исхрана по крвни групи – како една измислица зеде залет?]

Митот за ,,лошите  јаглехидрати”

Високо-протеинските, масни диети што речиси целосно ги исклучуваат шеќерите и јаглехидратите воопшто, се особено популарни во денешно време. Како и секоја диета и оваа си носи свои потенцијални значителни ризици. Во продолжение ќе ги разгледаме најзначајните ризици, поединечно.

[Поврзано: 5 распространети НЕВИСТИНИ за јаглехидратите!]

Речиси ниту една диета која во моментов циркулира не е нова. Имено, кето диетата е развиена во 20-тите години на минатиот век со цел помош во третманот против епилепсија. Денес, нејзините пропагирачи ветуваат најразлични фасцинирачки резултати, од намалување на телесната тежина и подобрена плодност, па сè до лекување на дијабет тип 2.

[Поврзано: Мислите некоја диета е НОВА? Прочитајте какви сè постоеле!]

Иако дел од загубените килограми се должат на загубената вода, неспорно е дека кето диетата дава резултати во однос на слабеењето. Таа може да биде корисна и при одредени невролошки проблеми. Но, има големо но.. Продолжете да читате.

Ваквата диета се базира на принципот – 70-80% од калориите да бидат од маснотии, околу 20% од протеини и само 5% јаглехидрати.

Еден од проблематичните принципи на сите диети е и силната рестриктивност, што ја оневозможува трајноста.

Така, сè што е повеќе од еден варен компир или кришка леб, веројатно ќе ги надмине вашите дневни ,,потреби” за јаглехидрати според кето исхраната. Иако е тешка за следење, праксата покажува дека токму поради рестриктивноста (која дава чувство на контрола и надеж за сигурен резултат), поради едноставните правила и неретко брзите резултати, многумина остануваат и подолг период со оваа диета.

Гледаме дека постојат и потенцијални корисни ефекти од кето диетата, особено на пократок рок, но да видиме кои се опасностите и зошто не препорачуваме да се потпрете на оваа диета во целта намалување килограми, но и во било која друга цел (ако тоа не е препорачана од лекар, за специфилна состојба).

1 . Сериозна загуба на мускулната маса

Постојат одредени студии што велат дека дури и кога практикуваат вежби со тежина, лицата на кето диета губат од своето мускулно ткиво. Иако истражувањата на темата се во зачетоците, ваквиот ефект се смета дека е заради тоа што протеините во комбинација со јаглехидратите се подобри за ефективно градење мускули, отколку сами по себе.

Една студија од 2018 година, објавена во научното списание Sports, ни дава податоци според кои може да се заклучи дека оние што следеле кето диета изгубиле исто килограми, за ист период со лицата што имале друг тип диета. Но, тие на кето, загубиле мускулна маса на нозете.

Губењето мускулна со текот на годините е нешто што има бројни сериозни последици. Мускулите се метаболитички активни и трошат многу повеќе калории/енергија од масното ткиво. На тој начин, задржаното мускулно ткиво кај повозрасните луѓе е од особена важност во контролирањето на телесната тежина.

[Поврзано: Колкава количество протеини ни е потребно на ден?]

Кај највозрасните лица, падовите заради губењето на баланс и слабата мускулатура, се помеѓу главните причини за смрност.

[Поврзано: Остеопороза – колку е значајна физичката активност?]

2 . Кето диетата ги става бубрезите под стрес и води кон бубрежни камчиња

Камчињата во бубрезите се исто така добро познат несакан ефект од кето исхраната. Некои истражувања покажуваат дека 1 од 10 практкувачи на кето, развиваат камчиња во бубрезите.

[Поврзано: Како да се спречат камчињата во БУБРЕЗИТЕ?]

Експертите советуваат дека не секој облик на кето диетата е ист. Иако генерално кето исхраната е лош избор, зголемениот внес на месни процесирани производи, дополнително го зголемува ризикот од камчиња, но и од развој на гихт.

Големиот внес на животински протеини преку исхраната ја прави урината покисела, а се зголемуваат и количествата на калциум и уринчна киселина. Токму ова ги прави луѓето на кето подложни на камчиња во бубрезите и им го зголемува ризикот од гихт.

Овој начин на исхрана е особено ризичен за лицата што веќе имаат проблеми со бубрезите. Кај нив е потребно строго контролирање на протеинскиот внес, што е во спротивност со основните принципи на кето исхраната.

[Поврзано: Високо-протеинските диети – Ризик за бубрезите!]

3 . Особено ризична диета за дијабетичарите

Сложените јаглехидрати го помагаат контролирањето на крвниот шеќер, што е од особена важност за лицата со дијабет. Едно истражување објавено пред неколку години во списанието Diabetic Medicine, покажуваа дека кето диетата може да го подобри контролирањето на тримесечниот просек (HbA1c), но оваа исхрана доведува до епизоди на хипогликемија, односно екстремно, опасно ниски нивоа на шеќер во крвта. Се работи за посебно опасна ситуација за лицата што користат инсулинска терапија.

Повеќе истражувања укажуваат на важноста од полнозрнестите житарки во однос на конторлирањето на крвниот шеќер. Ваквите житарки се под силна рестрикција при кето диетата. Затоа, ако имате било каков облик на дијабетично нарушувања, задолжително консултирајте се со лекарот што ве следи пред било каква диета.

[Поврзано: Како до поуспешна контрола при дијабет?]

4 . Опасност од јо-јо ефект

Брзите и значителни загуби на килограми кај кето диетата им даваат голема надеж на практикувачите. Сепак, пред сè поради големата рестриктивност, трајното одржување на постигнатите резултати со кето диетата, речиси е невозможно.

Така, практикувачите на кето често влегуваат во еден циклус на слабеење (со кето) и потоа повторно здебелување (со нивниот претходен начин на исхрана кој всушнос и ги довел до проблемите), па повторно кето и повторно покачување на килограмите…

Ваквите циклуси се наречени Јо-јо ефект – особено негативен, бидејќи го зголемува таложењето на стомачните (абдоминални) маснотии и ризикот од дијабет и срцеви болести. Многу повеќе околу тоа зошто абдоминалните маснотии (висецерални) се поопасни од сите други масни наслаги, прочитајте тука.

[Поврзано: Тајната на Јо-Јо ефектот и како тој го уништува здравјето!]

5 . Води кон дехидратација и загуба на електролити

6 . Опасност од проблеми со дигестијата, како запек

7 . Недостаток на хранливи материи

Наглото и драстично прекратување на јаглехидратите во исхраната го става телото пред двоен предизвик.

Мозокот ја ,,преферира” глукозата како извор на енергија, нешто што го добиваме главно од јаглехидратите. При кето диетата, мозокот мора да се адаптира и на други извори, па ги користи т.н. кетонски тела од мастите.

Од друга страна, бубрезите ослободуваат повеќе електролити како што паѓаат нивоата на инсулин. Дополнително, вкупното ниво на вода во телото се намалува со намалувањето на јаглехидратите во исхраната.

[Поврзано: 6 лесни совети за ЕЛЕКТРОЛИТЕН БАЛАНС!]

Резултатот на сето ова е констипација, дијареа, гадење, главоболки, хроничен замор, болки во стомакот и други симптоми. Ако почувствувате било кој од овие симптоми, добро е да пиете повеќе вода и веднаш да запрете со рестриктивната кето диета.

Симптомите како констипацијата се резултат и на силно ограниченото внесување на растителните влакна при кето исхраната. Која целокупната важност на овие хранливи материи, прочитајте тука.

[Поврзано: Запек – нередовна и тврда столица – како да си помогнете?]

Други ризици за недостатоци на нутриенти – калиум и други електролити, како натриум.

8 . Како што телото се привикнува на кетозата, сосема веројатно е да развиете непријатен здив

Би продукт на кетозата е ацетонот. Тој се елиминира од организмот преку белите дробови и здивот.

Станува збор за кетон кој има интензивен мирис и во помали концентрации. Ваквиот непријатен здив не можеме да кажеме кога би се случил, но вообичаено потребни се неколку недели на кето.

[Поврзано: Природни решенија за непријатниот здив]

9 . Кај жените можни се проблеми со циклусот

Според експертите на тематиката, циклусите можат да станат нередовни, па и комплетно да запрат при кето исхраната. Ова се смета дека се случува поради падот на гонадотропинот и одредени други хормони, како естроген и прогестерон.

Долготрајните нарушувања на менструалниот циклус можат да водат и кон посериозни здравствени ефекти, вклучително и намалување на густината на коските – естрогенот е многу значен за коските.

[Поврзано: Нередовен циклус – можни причини]

Дополнително, нарушениот циклус се поврзува и со зголемен ризик од срцеви заболувања, депресија, сексуални проблеми и слично.

10 . Зголемен ризик за покачен холестерол и кардиоваскуларни заболувања

Кето исхраната се базира на многу масна храна, која неретко, покрај лошите заситени, ги содржи и најлошите маснотии – трансмастите.

[Поврзано: Липиден профил, или народски кажано – МАСНОТИИ во крвта]

Овие маснотии го зголемуваат ,,лошиот” LDL и го намалуваат ,,добриот” HDL холестерол, а делуваат и на нарушувањето на мастите (триглицеридите) во крвта. Тие исто така го зголемуваат ризикот од срцеви болести и мозочен удар.

[Поврзано: Во зависност од вашата возраст, што можете да направите за вашето срце?]

Промена во начинот на исхрана, а не диети

Не постои хронична болест за која што не може да помогнат промените на начинот на живот. Начинот на живот не е само додаток, туку е суштински дел од нивниот третман.

Гојазноста исто така може да се каже дека е хронично заболување. Таа не може да се смета за нормалност, ниту кај децата, секако.

Клучот за решението е секако, промената во на животните навики. Како што нездравиот начин на живот ни станал навика, така може и спротивниот. Три чекори се можеби најважни во процесот на слабеење:

1) Мотивацијата – за секого може да биде различна, но најважна е поддршката од блиските, семејстовото, партнерот, пријателите. За некого е клучен и стручниот надзор.

2) Едукацијата – кога самите ќе осознаеме што е добро, а што лошо за нас, спремни сме да се менуваме. Ова може да биде иницијална каписла за почеток на промените, но тоа може да биде и мотивацијата, па потоа да дојде заинтересираноста за фактите. Како и да е ова е многу важен фактор.

3) На крајот, трајноста на навиките е клучна. Видовме кај диетите дека трајноста е неопходна. Затоа најдобро е промените да бидат постепени и да се избере начин на исхрана и живеење кој ни е близок.

Најчесто во нашата средина, па и општо во светот, кога ќе се спомене поимот ,,здрав начин на исхрана”, луѓето веднаш помислуваат на некои специјални намирници кои се подготвуваат на специјален начин, а и цената на чинење им е висока.

Но, токму спротивното е случај. Здравата храна е едноставна, едноставно се подготвува и консумира, а исто така е и поефтина. Проблемот е навиката. За полесно да ја стекнеме потребен ни е промената да не ни биде толку ,,туѓa”.

Како моментално најдобар начин на исхрана, според науката, се смета медитеранскиот тип на исхрана.Тој е многу близок до исхраната на нашите родители. Мешунки, житарки, овошје, зеленчук, риба, јатки итн. Навистина одговор е толку едноставен.,

ПРОГРАМА НА Д-Р МИТОВ ЗА ЗДРАВО СЛАБЕЕЊЕ

 

 

X
Добијте бесплатен пристап до нашиот неделен информатор